Age of Empires III

Komkommers; iedereen heeft er zijn mening over. Sommige mensen prijzen de langwerpige groentesoort tot een snack, terwijl anderen er niet over peinzen zoiets gezonds te eten. Persoonlijk zit ik er tussenin, zo nu en dan neem ik een komkommertje voor de dorst, maar op verschillende momenten heb ik totaal geen zin om door de zure komkommer heen te bijten. Maar het is weer zo ver! Ja, de tijd is begonnen, de komkommertijd wel te verstaan. En daarom ben ik uitverkoren om Age of Empires III te reviewen.

‘Een absolute kwelling’ zou ik willen zeggen op een ernstig sarcastische toon, maar helaas heeft dat weinig effect in het schrijfwerk en zouden jullie lezers denken dat ik een typische idioot was. Want hoewel het al een tijdje geleden is dat deze game uitkwam, was de stoflaag op het hoesje niet heel dik. Bij het opstarten van de game merkte ik echter wel dat dít niet recent was. Ik moest het installeren met behulp van drie CD-rommetjes. Maar dat bederft de pret van niet. Het is nog altijd vervelend leuk om te spelen.

De Age of Empires franchise is een grote naam onder de RTS- en Basebuildinggames. De voorgaande delen namen al veel roem en eer op zich en dus werd, destijds, veel van het derde deel verwacht. En de talentvolle Ensemble Studios heeft handig gebruik gemaakt van diezelfde vorige delen, want het derde deel doet niets verbluffends nieuws en haalt alle aspecten uit de voorgaande delen. Maar dan wel erg goed uitgevoerd, een beetje als een opgepoetste oldtimer of te vergelijken met Them Crooked Vultures, om maar even een paar metaforen te maken. Het is vanaf het hoofdmenu tot aan de level editors erg boeiend en intens sfeervol.

Veelzijdig zou wellicht niet misstaan in dat rijtje, want dit product heeft een houdbaarheidsdatum tot aan de Apocalyps. Naast een Campaign mode, waar ik later op terug kom, zit er een skirmish mode in die mij op z’n minst honderd uur achter mijn monitor hield. Even ter verduidelijking: bij deze mode kies je eerst een factie, Holland behoort tot één van de mogelijkheden, en daarna kun je battles spelen en groeien in het spel. Je kunt voor de battles alles nog instellen; hoeveel tegenstanders of bondgenoten, de moeilijkheidsgraad, bij welke fase je begint –of je jouw kolonie helemaal wilt opbouwen of al een begin hebt- enz. Dan klik je op Play en heb je de mogelijkheid je eigen basis op te stellen, resources verzamelen en ten oorlog gaan. Supertof, als je mij wilt geloven. Het voelt gewoon goed tijdens het spelen. En dan kun je óók nog eens ervaring verdienen en je Home City upgraden…

Eén van de toegevoegde elementen is deze zogenoemde Home City. Heel leuk concept: naarmate je meer experience verdient, groeit deze stad en kun je extra’s en upgrades tijdens het spelen naar je kolonie sturen. Zoals gezegd wel leuk bedacht, maar de uitvoering is iets minder spectaculair. Optisch gezien, voor mij, een drama. Je kijkt naar een stad en daar lopen mensen, maar er is geen interactie. Je kunt weliswaar wel customizen, maar dat beperkt zich tot huizen een kleurtje geven en boten in je haven plaatsen. Jammer, want dit had heel goed kunnen uitpakken. Desalniettemin is het wel handig tijdens het spelen, die upgrades en extra’s.

Dit komt heel handig van pas tijdens het spelen van een eerdergenoemde mode, maar toen vertikte ik het om erover te praten. Dus, de campaign mode: het vertelt het verhaal van de familie Black en hun verzet tegen ‘The Circle of Ossus’, de bad guys die het eeuwig leven zoeken, maar daar steken de Blacks telkens, met jouw tactische hulp, een stokje voor. De campiagn verspreidt zich over drie generaties met een twintigtal aan speelbare missies. Deze zijn lekker variërend en verdomd leuk om te spelen. De ene keer moet je piraten bestrijden om naar de nieuwe wereld te varen en de andere keer ben je genoodzaakt je fort te verdedigen van de toenemende stroom van vijanden. Duim omhoog voor de makers, want hier heb ik echt genoten.

Waar ik echter wat minder van genoten heb, zijn de aardappels die ik mijn soldaten en burgers moet noemen. De kunstmatige intelligentie laat af en toe de wensen over. Wanneer er vijandelijke troepen voorbij marcheren, komen ze niet zelf met het idee om ze af te maken. Nee, daar MOET je ze de opdracht voor geven. En dat werkt nogal op mijn zenuwen zodra je meer dan vijftig eenheden heb, dan wordt het onoverzichtelijk. Maar los van dat zijn de battles wel erg leuk om te spelen. Ik kan even niet zo snel met een vergelijking opkomen, maar ik denk als ik het volgende vernoem dat jullie het wel begrijpen: je moet het gewoon weer proberen!

Geplaatst op 2010-07-24 om 13:51:00 door Pieter Hartman

Undercovered

Age of Empires III is objectief misschien verouderd, maar voor mijn subjectiviteit nog lang niet. Ik heb hier met plezier aan gewerkt en zo nu en dan weer een ouderwets prachtige battles geleverd, de mooiste kolonies gesticht en de fabuleuze campaign opnieuw uitgespeeld. Ondanks de enige puntjes van teleurstelling, waaronder de AI, blijft het ontzettend leuk om te spelen. Een uitmuntende game voor de budgetjager en nog beter voor degene die hem nog in zijn kast bewaard.

Beoordeling