Might and Magic: Clash of Heroes

Met een titel als “Clash of Heroes” verwacht ik niets anders dan zinderende gevechten. Titanen die elkaar bestrijden op leven en dood, meedogenloze helden die geen genade hebben voor hun vijand. Het spel komt uit de Might and Magic serie, wat er voor zou moeten zorgen dat ik over legio rare creaturen kan beschikken die ik aan kan voeren tijdens de gevechten. Goed, het spel is voor de NDS, dus hier en daar zal er wat geknipt en geschrapt zijn om het spel niet hele lange laad tijden te geven. Wel ben ik erg benieuwd wat voor verhaallijn er zou passen bij zo'n algemene titel. Maar ik weet ook dat bij een RPG niet altijd een daverende verhaallijn bepaald hoe goed het spel is. Als ik na ongeveer 35 uur spelen het spel uit mijn NDS haal krab ik mij even achter mijn oren. Ik geloof dat ik mijn verwachtingen over dit spel moet herzien.



Might and Magic: Clash of Heroes het is een hele mond vol, maar tegelijkertijd ook vrij nietszeggend. De Might and Magic franchise maakt vooral furore op de PC, maar past gezien het aantal voor de NDS verschenen RPGs ook prima op deze handheld. Clash of Heroes blijft namelijk trouw aan de turn-based RPG stijl. Het slagveld bestaat uit twee delen. Het bovenste scherm van de NDS is gereserveerd voor de vijandelijke linie, en op het onderste scherm bevinden zich de eenheden die bij jouw leger horen. Impliciet is het slagveld verdeeld in vlakjes. Een eenheid neemt een bepaald aantal vlakken in. Je hebt de beschikking over drie soorten eenheden, namelijk: basiseenheden, elite eenheden en kampioenen. Basiseenheden nemen één vakje in, elite eenheden twee en kampioenen vier (twee bij twee).

Het groeperen van je eenheden blijkt van groot belang te zijn. Je bent vrij om elke beurt drie eenheden te verplaatsen of te verwijderen. Helaas kun je niet kiezen om een willekeurige eenheid te verplaatsen, alleen een eenheid die zich onderaan een rij bevindt mag verplaatst worden. Dit maakt het lastig om een kampioen te verplaatsen die zich boven aan een (of eigenlijk twee) rijen bevindt. De losse eenheden zijn niets waard in offensief opzicht. Om een aanval uit te voeren moeten er eenheden van dezelfde kleur achter elkaar geplaatst worden. Op deze manier worden de eenheden “geladen”, wat zoveel betekent als: ze maken zich klaar om aan te vallen. Niet elke aanval heeft dezelfde laadtijd, maar de regel geldt dat een langere laadtijd een krachtigere aanval betekent. Naast offensieve mogelijkheden, kunnen de eenheden zich ook defensief opstellen. Dit gebeurt als er drie basiseenheden van dezelfde kleur naast elkaar staan. Deze vormen een muur die in staat is om aanvallen van de tegenstander af te zwakken of te blokkeren.

Het slagveld kent nog meer trucjes en mogelijkheden om je aanvallen sterker te maken, je vijand af te zwakken of extra beurten te vergaren. Zo kun je aanvallen laten fuseren of aan elkaar laten linken om ze te versterken. Daarnaast hebben bepaalde eenheden eigenschappen om de vijand te verzwakken of om je eigen levensmeter bij te vullen tijdens de laadtijd van een aanval van die eenheid. Waar het logisch lijkt dat het uiteindelijk gaat om het slagveld van de tegenstander uit te roeien, blijkt het doel van elk gevecht anders te zijn. Niet de eenheden moeten worden weggevaagd, maar de held! Dus het is wel een “clash of heroes”. Iedere held heeft een bepaald aantal HP, afhankelijk van zijn of haar level. Je level, en dus HP, neemt toe naarmate je meer gevechten wint en ervaringspunten krijgt, niets nieuws onder de zon in een RPG. Dit geeft niet, want het gepuzzel met je eenheden op het slagveld, zorgt ervoor dat je alles er om heen eigenlijk vergeet.



Zo beweegt je personage zich van vijand naar vijand, van gevecht naar gevecht. Dit alles gebeurt in een grafisch, prettig uitziende omgeving. Geen spetterende effecten of magische 3D beelden, maar degelijk uitgewerkte 2D graphics zonder al te veel smuk. Hier profiteer je vooral van tijdens de gevechten, omdat alles overzichtelijk blijft. Dit benadrukt nogmaals dat het denkwerk centraal staat en tactiek belangrijker is dan met open mond van de graphics genieten. Het denkwerk wordt nog eens extra onderstreept in de zogenaamde puzzelgevechten en bijzondere gevechten. In een puzzelgevecht krijg je het slagveld gepresenteerd in een vaste opstelling, de bedoeling is om in één beurt er voor te zorgen alle eenheden op het vijandelijk slagveld geëlimineerd worden. Sommige puzzels zie je vrij gauw, terwijl andere echte hersenkrakers zijn. Bijzondere gevechten hebben niet als doel de held te verslaan, maar bijvoorbeeld het openen van een deur door tegelijkertijd aanvallen op een mechanisme te lanceren. Deze gevechten kunnen frustrerend zijn als je gewoon zin hebt in een lekkere “clash” en je vijand afmaken, maar als je toe bent aan een iets stevigere uitdaging zijn deze gevechten een welkome afleiding.

Het verhaal van Clash of Heroes is eigenlijk niet het vermelden waard. Vijf jonge krijgers verliezen hun ouders nadat demonen vanuit de onderwereld een aanval op het aardse rijk gelanceerd hebben. Natuurlijk zijn de demonen op zoek naar een bepaald voorwerp wat hun eeuwige macht kan geven op dit aardse rijk. Ondertussen willen de vijf jonge krijgers zich wreken op de demonen. Dit betekent dat het spel vijf hoofdstukken kent, waarin je telkens een andere held speelt. Afhankelijk van welke held je bent, krijg je de beschikking over bepaalde eenheden. In het eerste hoofdstuk in de held Alwen aan de beurt, hij beschikt over boogschutters, beren, elanden en nog enkele bosbewoners. Later als je met Fiona in het dodenrijk bent, krijg je de beschikking over onder andere skeletten en vampiers. Deze afwisseling zorgt ervoor dat het spel blijft boeien. Gevechten vereisen per hoofdstuk vrijwel dezelfde aanpak, maar de subtiele verschillen zorgen ervoor dat het toch weer leuk is om aan een nieuw hoofdstuk te beginnen.

De gevechten zijn verslavend en dat is maar goed ook. Aan het begin van een hoofdstuk is het belangrijk om snel op een acceptabel level te komen, om de verhaallijn te kunnen vervolgen. Het willekeurig rondjes lopen, zorgt er voor dat je in zogenaamde random battles beland. Deze gevechten zijn puur en alleen om een hoger level te krijgen of om je verslaving te bevredigen. Waar je niet verslaafd aan zult raken is de muziek en de besturing. Ondanks de leuke deuntjes, horen deze al vrij gauw repetitief aan. De besturing is niet erg intuïtief op het touchscreen, waardoor het hele spel met de traditionele knoppen gespeeld wordt. Dit geeft het gevoel dat je op de Gameboy Color bezig bent, en niet op de NDS. Toch heeft het spel mij 35 uur kunnen boeien en dat is vrij bijzonder.

Geplaatst op 2010-07-19 om 12:02:00 door Leon Chevalking

Undercovered

Clash of Heroes heeft niets te maken met de Might and Magic serie die op de PC bekend is. Dit spel combineert een standaard verhaallijn met herhalende deuntjes en gooit er een diepgaand turn-based RPG element aan toe. En laat dat element nou juist deze game zo aantrekkelijk maken. Elk van de vijf hoofdstukken vereist een andere aanpak, en verplicht de gamer zich te verdiepen in de sterke en zwakke punten van zijn eenheden. Hierdoor blijft het spel verfrissend en boeiend tot aan het einde. Kortom, een spel wat niet mag ontbreken in de collectie van de echte turn-based RPG fan.

Beoordeling